Image Image Image Image Image Image Image Image Image Image

NWWB | February 17, 2019

Scroll naarboven

Top

Wereldkampioenschap 2018 35+ in Chili

Wereldkampioenschap 2018 35+ in Chili

Tom Dokoupil vertegenwoordigde in Chili ons land op het WK 35+ in Chili. Partner en fotografe Jacky Jongenelen stond hem terzijde en schoot weer een paar prachtige plaatjes waar wij van mogen meegenieten. Lees hier het verslag van dit waterski avontuur van Tom & Jacky!

Aanloop

Lange tijd heb ik nagedacht of ik wel of niet naar het wereldkampioenschap 35+ in Chili zou gaan. Mijn twijfel werd ingegeven door het late tijdstip in het kalenderjaar, waarop de wedstrijd gehouden werd: 26 november t/m 2 december. Dit betekent voor skiërs uit noordeuropese landen dat je eigenlijk gedwongen bent om voorafgaand aan de wedstrijd nog te trainen in een warmere regio. Immers, in eigen land zijn de temperaturen van lucht en water over het algemeen dan al zo laag dat het risico op blessures te hoog wordt bij presteren op topniveau. Trainen in de vroege ochtenduren en avond wordt ook ernstig beperkt doordat het laat licht en snel donker wordt. Trainen in het buitenland vereist inzet van extra verlof en brengt hoge kosten met zich mee. En als je dan daaraan toevoegt dat de kans op een finale plek voor mij door massale deelname van Amerikaanse skiërs nagenoeg nul is, dan moet je er iets zijn dat je over de streep trekt. Zo’n reden kwam er. Ziekte van een goede vriend, herinnerde ons eraan dat je leuke dingen in het leven niet moet uitstellen. Dus … Chili, here we come!

 

Wedstrijdlocatie

Het wereldkampioenschap vond plaats op Lago Los Morros, de locatie waar de skischool van de bekende Chileense waterski familie De Miranda’s gehuisvest is. Voor zij die het even vergeten zijn: zoon Rodrigo Miranda is momenteel huidige overall wereldkampioen Open Klasse, en hij en broer Felipe springen zo’n 70 meter. Het kunstmatige skimeer is gelegen in San Bernardo, een voorstad van Santiago, de hoofdstad van Chili. Mijn oorspronkelijke idee was om voorafgaande aan de wedstrijd iets eerder te arriveren in Chili, om onofficiële slalomtraining te doen. Helaas kon ik geen training krijgen. Meerdere skiërs ervoeren dezelfde problemen, en sommigen besloten daarom niet naar het WK te gaan. De vraag naar trainingsets bleek zo hoog, dat twee andere skimeren, Lago Chicureo en Lago Valle Maipo in de omgeving van Santiago ook op grote interesse konden rekenen!

 

Wedstrijdorganisatie

De Miranda familie heeft wel vaker grote waterski evenementen georganiseerd. Langs het meer waren de tafeltjes en stoeltjes opgesteld. Bomen en parasolletjes boden bescherming tegen de intense felle Chileense zon. De aanwezige wind werd door de bomen enorm afgezwakt en vormde geen beperkende factor van betekenis tijdens het skiën. Turning islands en meerkanten onder de juiste hoek met stenen op de rand, zorgden ervoor dat er geen backwash was. Het zal ook niemand verbazen dat vanwege de springachtergrond van de familie Miranda, de site bij uitstek geschikt is voor schansspringen: een lange aanloop, en vrijwel altijd een licht tegenwindje, iets dat schansspringers waarderen omdat het net iets meer lift tot gevolg heeft. En omdat het meer erg smal is, kunnen toeschouwers van dichtbij de wedstrijd prima volgen. Catering was ook op orde. Atleten en team managers kregen lunches, en er was de mogelijkheid een gezonde bowl met rijst of quinoa, verse groenten en proteïnen naar keuze te kopen. Ook was het eindfeest inbegrepen in de deelname, iets dat wij helaas niet konden bijwonen omdat we toen al op weg naar huis waren.

De Wedstrijd

De wedstrijd werd gevaren met gloednieuwe Ski Nautique’s uitgerust met hydrofoils en ballasttanks. Een hydrofoil is een verstelbare metalen plaat die in essentie de hoogte van de hekgolf beïnvloedt. Voor figuren moet je nu per run 6 dingen opgeven: snelheid, letter, stand hydrofoil, hoeveelheid ballast, passeerzijde startboei en startpositie. Voor slalom is de snelheid uiteraard voorgeschreven. De stand van hydrofoil en de hoeveelheid ballast worden dan automatisch door het boordsysteem bepaald op basis van de snelheid en de lijnlengte, zodat de hekgolf op de lijnlengte achter de boot minimaal is. Op lange lijnlengte ervaren skiërs dan een lagere hekgolf dan normaal. Op extreem korte lijnlengte (11.25 meter en korter) wordt het gat dat door de boot gevormd wordt voordat hekgolven zich hebben kunnen vormen, minder diep. Tot slot voor springen mag de skiër naast snelheid en letter, de stand van hydrofoil bepalen.

Het aantal deelnemers aan het WK was hoog: 170 deelnemers uit 24 landen. Een groot deel van de deelnemers was zoals verwacht kon worden, Amerikaan. Het Amerikaanse team was, naar Amerikaanse maatstaven, vrij bescheiden: 10 mannen en vrouwen. Maar het aantal Amerikaanse deelnemers dat op basis van individuele topprestaties mocht deelnemen bedroeg maar liefst 60. Dit zegt natuurlijk iets over het niveau van waterskiën in Amerika. Omdat bijna de helft van de deelnemers de Amerikaanse nationaliteit had, hadden sommige skiërs het over “USA tegen de rest van de wereld”. De deelname van Nederland was beperkt tot de auteur van dit stuk.

Prestaties

Op een WK wordt gewoon goed geskied. Trent Finlayson (Canada) zette een nieuwe beste prestaties voor mannen 35+ op een WK neer met 2 @ 10.25. Bij mannen 45+ en mannen 35 + pakten respectievelijk Kyle Tate (USA) en David Miller (Canada) de wereldtitel slalom met dezelfde score. Dat het niveau onder skiërs-op-leeftijd hoog is blijkt ook uit de mannen 65+ slalom. De titelhouder skiede 11.25 meter uit, op zo’n majestueuze wijze dat het wel 43 km/u op 18,25 meter leek ! Bij de vrouwen 65+ mag de Duitse Gabriele Hüller zich wereldkampioene noemen. Een bijzondere prestatie vanwege het grote aantal USA-deelnemers. Haar man Heiko Hüller moest enkel de Canadees Pierre Plouffe voor zich laten in de men 65+ overall.

Bij de vrouwen kon de Japanse Harue Kamiye het springen naar zich toetrekken en bij mannen 45+ kon de Fransman Raoul Gabriel voor het eerst WK-medailles mee naar huis nemen: zilver voor figuren en de overall in de klasse men 45+.

Helaas kon ondergetekende geen indruk maken. Bij slalom bij boei 5 op 13 meter dacht ik de baan te gaan halen, en ik begon alvast aan 12 meter te denken. Een beginnersfout, want zodra je denkt dat je het haalt eindigt het meestal gelijk. Geen plek in de finale dus. Met mijn figurenrun was ik wel blij. Echter, de jury keurde een 540 graden figuur af, terwijl ik overtuigd was deze netjes uitgevoerd te hebben. Protest aantekenen kost op een WK 250 Amerikaanse dollar … Gelukkig brachten foto’s van mijn vrouw Jacq van mijn run uitsluitsel dat het jury oordeel terecht was, en werd me deze uitgave bespaard. Maar … 310 punten tekort kostte mij wel een finale plek bij figuren. Mijn uitslag was wel in lijn met mijn verwachting. Mijn skiseizoen was niet zo goed verlopen door diverse niet-waterski gerelateerde oorzaken.

En dan is er bij IWWF-wedstrijden sinds kort een bijzondere deelnemer: de nieuwe IWWF-voorzitter Jose Antonio Perez Priego (Mexico), doet ook mee met slalom. En dat is goed: het betekent namelijk dat de voorzitter niet vanachter een bureau het waterskiën de toekomst in begeleidt, maar door de sport zelf te bedrijven zichzelf ook nadrukkelijk presenteert en betrokken is.

En drama’s waren er natuurlijk ook. Meest opvallend waren de prestaties van de Amerikaanse skiërs Greg Badal en Chet Raley, beide mannen 55+ skiërs die regelmatig de 10.25 meter induiken. Ze kwamen in de finale niet verder dan boeien op respectievelijk 12 meter en 11,25 meter.

De Engelse team captain Mark Beard maakte een serieuze crash met schansspringen. Eenmaal in het water verscheen geen teken dat alles OK was. In tegendeel: zijn hoofd kantelde naar voren en zijn gezicht verdween onderwater. Mark was knock-out gegaan. Paniek! De reddingszwemmers kwamen onmiddellijk in actie, en de tribune gevuld met Engelse teamgenoten en een aantal Amerikanen artsen renden ook onmiddellijk het water in. Mark kwam gelukkig weer snel bij, maar bleef daarna een flinke tijd “groggy”. Collega skiërartsen bleven een oogje in het zeil houden. Tegen kerst hoopt hij weer hersteld te zijn.

Conclusie

Ook zonder medailles of finale plekken blijven dit soort wedstrijden leuk. Bovenal is het natuurlijk dé gelegenheid voor senioren om zich te meten met leeftijdsgenoten. Senioren skiërs kenmerken zich doordat ze naast het skiën ook andere dingen hebben om zich druk over te maken, zoals eigen bedrijven, kinderen, blessures, bestuursfuncties, e.d., én, bij monde van de IWWF-voorzitter, vervullen senioren skiërs een belangrijke rol om het skiën over te dragen aan volgende generaties.

Niet alleen het presteren is van belang op een WK. Ook het sociale aspect is van groot belang. Op een WK ontmoet je zoveel verschillende skiërs, je ziet vrienden terug die je al lange tijd niet meer gezien hebt en je maakt nieuwe vriendschappen. In de laatste categorie valt ook de ontmoeting met de manager van de skischool: Emile Ritter. Hij is de zoon van een Nederlandse moeder en in het bezit van een Nederlands paspoort. Deze man heeft onlangs nog 65,2 meter gesprongen. Helaas voor Nederland komt Emile uit voor Chili. En tot slot is zo’n wedstrijd ook een uitstekende gelegenheid om topskiërs uit te horen over het nieuwste skimateriaal.

Veel van Chili hebben we overigens niet gezien. Patagonië, met haar overweldigend natuurschoon, was nóg een vliegreis te ver, en ook de Atacama woestijn, de droogste ter wereld, met haar zoutmeren, zal nog moeten wachten op een volgend bezoek. Maar een weekje wonen in een appartemententoren met 400 appartementen tussen de lokale bewoners in het overdrukke Santiago levert ook aparte ervaring op: keffende honden, ruziënde buren, harde muziek, wiet bij de buren, een buurman die om 2 uur ’s nachts lekker klust met een cirkelzaag, en een brandalarm waarbij iedereen uit het flatgebouw uit het raam hangt. Maar Santiago is ook een levendige gezellige stad met terrasjes, parkjes met vrijende stelletjes, goede live muziek op de hoek straat, leuke avondmarktjes en fantastisch rode zonsondergangen. Zouden wij weer teruggaan? Zeker!!

Verslag door Tom Tokoupil
Foto’s Jacky Jongenelen